Alpe d’HuZes 2010

3 juni 2010 vond Alpe d’HuZes plaats. Een bijzonder initiatief, voor een bijzonder doel. Hieronder mijn verslag van die dag.

De start van de Alpe d’HuZes is om 05:10. Als je de start mee wilde maken dan moest je dus vroeg opstaan. Om een plek te hebben waar we boven op de berg al onze spullen kwijt konden hadden we besloten dat het handig was om mijn auto daar te parkeren. Dit was dan een mooie uitvalsbasis voor kleren en eten. Een complicatie hierbij was dat er na 5:00 uur niet meer door Nederlandse auto’s gereden mocht worden op de route. Dit alles was eigenlijk niet zozeer een probleem voor mij, maar vooral voor mijn collega Annemieke. Annemieke was met ons meegegaan om tijdens de dag goed voor ons te zorgen. Zij zorgde er ook voor dat we boven op de berg een vast rustpunt hadden.

Ik wilde graag de start meemaken, mijn teamgenoten zouden later starten. Ik had bedacht dat het ook voor Annemieke handig was om vroeg boven te zijn. Kortom, om 4:00 uur ging zowel bij mij als Annemieke de wekker af  🙂

Na een ontbijt van rauwe magnetron pannenkoeken met stroop…  gingen Annemieke en ik rond kwart voor 5 op stap. Ons huisje lag aan de zijkant van de berg, na 10 minuten rijden kwamen wij in bocht 16 de route op. (Wat handig is om te weten is dat de route 21 haarspeld bochten telt. Bocht 21 is de eerste bocht vanaf het dal). Ik heb snel mijn spullen uit de auto gepakt en Annemieke is naar boven gereden, terwijl ik met de fiets in het donker (met lichten op de fiets) naar beneden reed. Op dat moment stonden er al veel mensen langs het parcours. In elke bocht brandden tientallen kaarsen die je van te voren had kunnen kopen, als je de behoefte had om een kaarsje voor iemand te branden. Een spectaculair gezicht.

Na 4 bochten afdaling sloot ik aan in een enorme lange rij voor de start. Wij stonden te wachten op de linkerbaan, op de rechterbaan kwamen de eerste richting de berg fietsen. Mooi gezicht, de oprichters voorop, daarachter een heleboel mensen die de berg rennend naar boven gingen, daarachter Michael Boogerd die ook meedeed en gefilmd werd. Ook een aantal mensen die in rolstoelen naar boven gingen, puur op de kracht van hun armen. In de rij stond ik naast het team van Winvision. Erg toevallig dat je tussen al die mensen dan net weer naast bekenden staat.

Na 20 minuten wachten, op alle mensen voor mij, kon ik eindelijk beginnen. De eerste 4 bochten zijn het steilst, daarna wordt het iets minder steil. Alles hangt wel af van wat je onder “steil” verstaat. Zelfs de minder steile stukken zal je in Nederland niet snel vinden. Na de eerste bocht (bocht 21) werd ik ingehaald door Leontien van Moorsel. Leek mij een prima persoon om achteraan te fietsen, tot bocht 11 heb ik achter haar gefietst. Mooi om te zien hoe bekend zij nog is. Iedereen wordt aangemoedigd, zij wordt steeds herkend.

Te midden tussen al het gegil voor Leontien kijk ik even naar links. Blijk ik naast Jaap Stam te fietsen! Niemand herkende hem. Nog even aan hem gevraagd of hij Erben Wennemars meegenomen had. Via Twitter wist ik dat zij regelmatig met elkaar aan het fietsen waren. Ik vertelde hem dat ik altijd erg onder de indruk was van zijn gemiddelde snelheid als hij met Erben fietst. Toen nog even over Erben gesproken en vervolgens maar weer onze eigen weg gegaan. Vervolgens kwam Michael Boogerd met een rotgang naar beneden fietsen, hij was in een supersnelle tijd naar boven gefietst en maakte zich op voor beklimming 2.

De klim ging voor mij eigenlijk best makkelijk. Wat erg cool was, was om in bocht 13 het Slim.nl spandoek te zien hangen. Dit hadden we de avond van te voren opgehangen. Het mooie van ons spandoek is dat je het al van een paar bochten van te voren ziet hangen, het oranje/wit was duidelijk zichtbaar!

Langzaam aan klim je dan door het bos naar boven. Zolang je in het bos zit zie je af en toe een weg boven je, maar je kan nog niet echt naar boven kijken. Op een gegeven moment komt dan het punt dat je opeens boven de boomgrens fietst. Vanaf dat moment zie je Alpe d’Huez liggen. Je ziet dan ook een lint fietsers over de berg gaan. Aan de ene kant een erg mooi gezicht, tegelijkertijd is het ook erg duidelijk dat je er nog lang niet bent. Tegen het eind aan werd het voor mij zwaarder. Waar ik in mijn achterhoofd al bang voor was gebeurde. Ik kreeg erge pijn in mijn linker bovenbeen. Voor het fietsen maakt het niet uit, de spieren doen gewoon hun werk. De pijn is echter geen pretje. Dit kwam ongeveer tegelijkertijd met het moment dat er een soort vals plat in het parcours zit. Als je de bocht om komt denk je een wat minder steil stuk te krijgen. Een brede weg met een vluchtstrook in het midden. Niets is minder waar, het is daar nog steeds erg steil en het stuk duurt erg lang. Dit was voor mij het moment dat opeens allerlei gebeurtenissen van 7 jaar geleden door mijn hoofd schoten. Heb in mijn hoofd een heel LUMC filmpje afgespeeld en herinnerde me dingen waar ik al 7 jaar niet aan heb gedacht. Om me hoofd weer leeg te krijgen heb ik in gedachte de twee behandelend artsen van Floor bedankt. Dat hielp, ik fietste meteen weer met een grijns door denkend aan mijn inmiddels kerngezonde 9-jarige dochter…

Na lang fietsen kom je dan uiteindelijk bij bocht 1 terecht. De eerste gedachte is dan dat je er bent. Gelukkig zie je meteen een bord staan dat de finish van de Tour de France nog 2,2 km verderop ligt. Kortom, je bent er nog lang niet. Gedragen door het publiek begin je dan toch makkelijk omhoog te rijden. Ik reed, gezellig pratend met wat andere fietsers, het dorp in. Daar krijg je nog even een steil stuk en opeens fiets je naar beneden en zie je de finish liggen. Ik was er, ik had het gehaald. Het was 7:00 uur en helaas wist ik toen ook al dat dit voor mij waarschijnlijk de laatste keer van de dag zou zijn. Ik was niet moe, voelde me goed, maar mijn linkerbeen wilde niet meer. Na de finish heb ik snel Annemieke opgezocht, ik kreeg van haar een mooie omhelsing. Zij had inmiddels ook een sms van mijn collega Pieter gekregen dat hij aan zijn klim begonnen was.

Pieter bleek een enorme klimgeit te zijn. Hij fietste simpel naar boven, voelt zich thuis en laat zich op een fantastische manier meeslepen door het publiek, het doel van de dag en de uitdaging.

Hij kwam redelijk fit boven voor de eerste keer en besloot vrij snel om weer naar beneden te fietsen voor de twee klim. Natuurlijk niet nadat hij ook nog even door Annemieke werd aangemoedigd.

Na de tweede klim gaf hij aan dat de afdaling niet makkelijk was geweest. Het bleek dat er gedurende de dag ook een aantal mensen de bocht zijn uitgevlogen. Vooral de kou tijdens de afdaling was erg zwaar, in het dal zaten mensen die onderkoeld waren. Doordat je tijdens het dalen de hele tijd moet remmen krijg je snel enorme last van je handen. Kortom, niet eenvoudig. Na de 2e klim heeft Pieter zich boven op de berg laten masseren, hij had inmiddels wat last van zijn rug. Toch kwam hij redelijk fit weer boven na klim 3. Vervolgens is hij nog een keer naar beneden gefietst om voor een 4e keer naar boven te gaan. Erg mooi allemaal.

Annemieke heeft ons de hele dag mentaal ondersteund, rende alle kanten op om drinken te halen en was druk bezig met aanmoedigen. Ook haar prestatie was top!

In het totaal hebben we met zijn vijven 13 keer de berg beklommen. Een prima prestatie voor een eerste deelname!

Tot zover het echte klimmen, maar daar gaat het eigenlijk niet eens om. Waar het om gaat is dat er bijna 3.000 mensen bezig zijn om een wanzinnige prestatie neer te zetten. Ze doen dat allemaal om aandacht te vragen voor kanker en om geld in te zamelen voor onderzoek. Boven op de berg beleef je dan ook het ene na het andere emotionele moment. Mensen fietsen huilend over de finish, dragen zieke kinderen met zich mee of hebben shirts aan met foto’s van overleden moeders/vaders/opa’s/oma’s/kinderen. Eén moeder heeft haar zieke kind 14km in een rolstoel de berg opgeduwd. Erg indrukwekkend allemaal en heel bijzonder om mee te maken.

Wat ook mooi was is om te zien hoe er vanuit Nederland meegeleefd werd. De hele dag werd er gebeld, ge-sms-ed, via Twitter werd meegeleefd. De live site met de webcam stond ook continu aan. Op de dag zelf kwam er zo een hele campagne op gang om ons te steunen. Frans Peeters vermeldde het op InformaticaVO en op Twitter waren extreem veel mensen hiermee bezig.

Al met al is dit zeker voor herhaling vatbaar. In 2011 zal ik vaker naar boven fietsen, als team zullen we vaker naar boven fietsen en we streven ernaar om nog meer geld binnen te halen.

Willen jullie mij en team “Slim.nl” steunen voor Alpe d’HuZes is 2011, kijk dan op mijn Alpe d’HuZes actiepagina en doneer!

Wil je nog meer sfeer proeven, bekijk dan de officiële Alpe d’HuZes 2010 film

iPhone spellingssuggestie, what the duck…

Vorige week wilde ik een Twitter bericht de wereld in slingeren over de Cloud die wel of niet schaalbaar was. Vlak voordat ik op verzenden drukte keek ik gelukkig nog even naar het bericht, om tot mijn grote schrik te constateren dat mijn iPhone een andere invulling aan het begrip schaalbaar gaf dan ik bedoelde.

Sindsdien knaagt de spellingscontrole van de iPhone (of is het die van Apple???) nog meer aan mij dan voorheen. De één beweert dat je iPhone woorden kiest die je zelf vaak gebruikt, anderen zeggen dat de iPhone dit zelf bepaalt. Hoe je het ook wendt of keert, het is een bijzonder fenomeen dat velen van ons bezig houdt. Ook blijkt dat er wel eens foute suggesties worden gegeven, Apple zelf trapt hier ook wel eens in, zie de spelling van “Categories”.

Mijn meest gemaakte “fout” is de egocentrische “ik”, terwijl ik “ok” bedoel. Erg onhandig aangezien ik veel mail en sms vaak kort beantwoord met ok.

Sinds een week ben ik dus hiermee bezig. Niet dat het me niet al langer stoort, eind vorig jaar verzond ik namelijk nog onderstaande tweet.

De tip is natuurlijk een leuke, maar veel te omslachtig…

De afgelopen week ben ik eens rond gaan zoeken op internet naar meer mensen met dit probleem.

Je komt vervolgens op een aantal plekken terecht waar dit probleem besproken wordt, zo heb je bijvoorbeeld de website http://damnyouautocorrect.com/, er staat ook hier en daar een filmpje op youtube waarvan ik jullie de onderstaande niet wil weerhouden.

Kortom, het houdt meer mensen bezig en niemand heeft echt de oplossing. Voor mij start er vanaf nu in ieder geval een zoektocht naar de meest hilarische missers, want stel je toch voor dat ik daadwerkelijk had getweet dat de Cloud “schaamhaar” is…

Mocht je nog een mooie woordsuggestie tegenkomen, meld het dan gerust via een opmerking hieronder.

P.S. Apple en Google, zijn dat nou vrienden of niet???

To volg, or not to volg…

Sinds een paar weken maak ik gebruik van TwUnfollow. Een simpel Twitter tool voor mensen die nieuwsgierig en licht masochistisch zijn. TwUnfollow geeft namelijk updates van mensen die gestopt zijn met jou volgen. Wat mij opvalt is dat er een heleboel mensen en bedrijven zijn die Twitter echt beschouwen als een medium waar je elkaar wederzijds volgt. “Volg jij mij niet terug, dan stop ik met volgen van jou…” Wat mensen daarmee eigenlijk bedoelen te zeggen is dat zij absoluut niet geïnteresseerd zijn in wat ik heb te melden, maar dat ze vooral bezig zijn met hun aantal followers omhoog brengen. Want als je veel volgers hebt dan ben je gaaf???

TwUnfollow laat ook zien dat de meeste mensen mij zo’n 3 dagen de kans geven om hun terug te volgen. Doe ik dat niet dan ben ik opeens niet meer interessant.

In mijn naïviteit dacht ik altijd dat Twitter wel degelijk geven en nemen is, maar niet perse volgen en terugvolgen. Met geven en nemen bedoel ik dat ik moeite heb met mensen of account die alleen maar “zenden”. Om dat te kunnen veroorloven moet je wel heel erg interessant zijn. Interactie is wat Twitter mooi maakt en ook het kunnen kijken naar interactie tussen anderen. Als iemand alleen maar zendt dan haak ik snel af. Kortom, zoals ik erin sta hoef ik dus niet altijd terug te volgen. Meningen en interesses verschillen nou eenmaal. Iemand kan mijn getweet interessant vinden, ik hoef daarmee niet meteen in die ander geïnteresseerd te zijn.

Nee, als je wil gaan volgen en terugvolgen dan moet je bij LinkedIn of Facebook zijn. Iemand doet een verzoek om vrienden te worden, na toestemming kan je elkaars contacten zien. LinkedIn is voor mij een puur zakelijke tool, wat ik hoofdzakelijk gebruik om te gluren naar contacten van anderen. Om het maar eerlijk te zeggen: Als je iemands vrienden kent dan kan je de persoon zelf wat beter plaatsen. Ik ben zelf redelijk passief bezig met LinkedIn, maar ben me er wel van bewust dat er door veel personen naar gekeken wordt. Lang geleden heb ik dus al besloten LinkedIn puur zakelijk te houden. Daarnaast heb ik voor mijzelf de regel dat ik mijn contacten toch zeker een beetje wil kennen voordat ik hun toelaat in mijn netwerk. Mijn verbazing is dan ook keer op keer groot als ik, na een afspraak van een half uur met iemand, binnen 5 minuten een LinkedIn mail ontvang. “Join my network on LinkedIn”. Tijdens het wandelen naar de auto zijn sommige personen kennelijk al bezig met LinkedIn. Hun doel is volgens mij een vergelijkbaar doel als de Twitter ontvolgers. Hoe meer contacten ik heb op LinkedIn, des te interessanter lijk ik. En dat terwijl ik altijd, zodra ik zie dat iemand 500+ contacten heeft, denk dat je toch nooit al die mensen echt kan kennen…

Al met al merk ik dat er een grote groep mensen is waarvoor al deze “sociale” media uiteindelijk slechts een heel oppervlakkig tool is. Veel mensen benaderen het vanuit de gedachte van het scoren van contacten, terwijl het juist een waanzinnig tool kan zijn om echte contacten op te doen. Met name Twitter geeft je de kans om mensen, die je misschien wel helemaal nooit gaat ontmoeten, echt te leren kennen. Wat is er nou mooier dan dat, wèl informatie delen of grappen maken maar niet moeten nadenken over borrelhappen en drankvoorraad. Al die personen of bedrijven met een andere insteek verwijs ik naar een briljante recensie op recensiekoning.nl. Zij geven hier erg mooi weer hoe goed bedoeld, heel oppervlakkig kan zijn…

The WoW starts now

Een paar jaar geleden verraste Microsoft ons met deze slogan rondom de introductie van Windows Vista. Een achteraf gezien verkeerde keuze, die door hun gelukkig meer dan goed gemaakt is met de introductie van Windows7. Een paar jaar daarvoor hadden we ook al een keer een andere mooie oneliner gehoord toen Jos Staatsen (kent u hem nog ?)  zei: “We gaan iets nieuws doen…” Nieuw was Sport7 zeker, de 7 was in dit geval echter geen garantie voor succes.

Lopend over de BETT moest ik opeens aan deze beide slogans denken. Al jaren kom ik hier en al jaren heb ik het idee dat ik steeds weer naar dezelfde dingen kijk. Dit jaar zie ik opeens een verschuiving. De evolutie van de smartboards en touchscreens zorgt ervoor dat er echt veranderingen plaats kunnen gaan vinden. Alles wordt opeens multi-touch, wat niets meer betekent dat dat je met meerdere (kinder) handen tegelijk op het scherm/board bezig kan zijn. Mijn kinderen spelen op de iPad al een spel waarin ze tegen elkaar kunnen sleeën. Meerdere handen op de iPad en alles werkt. De mogelijkheden die ik zie in de klas zijn eindeloos. Eindelijk krijg je de kans om echt interactief aan de slag te gaan. “Kom maar bij het bord staan en leef je uit!”

Wij, als softwarelicentie partij, zien dat softwareleveranciers hier ook massaal op inspelen. Er komen meer en meer leuke programma’s waarmee je, zowel op je eigen touch/tablet pc als op een smartboard, lekker creatief bezig kan zijn. Het mooie is dat al deze programma’s vooral bezig zijn met beelden. Het ziet er vreselijk intuïtief uit, waardoor taalbarrières helemaal weg vallen. Waar het voor de Nederlandse markt, zeker in het Primair-en Voortgezet Onderwijs, altijd een vereist was dat software gelokaliseerd was, is dit probleem met de nieuwe programma’s wat mij betreft van tafel. Als ik zie hoe mijn 4-jarige dochter met de iPad speelt dan is zij het levend bewijs dat taal voor haar geen issue is. De plaatjes zeggen genoeg, zij vindt zelf haar weg en leert ondertussen ook nog heel erg veel.

The WoW starts now dacht ik dus opeens toen ik over de BETT liep. We gaan echt stappen maken. Tegelijkertijd hoopte ik meteen dat onderwijzend Nederland denkt: “We gaan iets nieuws doen!” Zodra dat gebeurt ben ik ervan overtuigd dat er een wereld vol creativiteit in de klas open gaat.

BETT 2011, druk maar boordevol energie

Al jaren ga ik in januari naar de BETT, www.bettshow.com, in Londen. De BETT noemt zichzelf “the largest education technology exhibition in the world” en daar zouden ze best wel eens gelijk in kunnen hebben. Voor SLBdiensten en Slim is het een belangrijke, terugkerende week.

In de oude hallen van Olympia (kijk hier voor een stukje geschiedenis http://bit.ly/gHRJLh) wordt de bezoeker van de BETT een aantal dagen overladen door een enorm geweld van leveranciers die uit alle macht proberen de aandacht van de voorbijganger te trekken. Persoonlijk vind ik dat er iets teveel over de producten wordt gepresenteerd en te weinig over de praktische toepassing in de klas. Gelukkig zijn er ook leveranciers voor wie dit helemaal niet geldt. Twee grote hallen, vol met enorme stands, prachtig om te zien. Daarnaast hebben beide hallen een galerij op de eerste verdieping. Hier staan veelal kleine leveranciers met de meest innovatieve producten. Wil je inspiratie op doen loop hier dan dus zeker even langs. Kijk hier voor een impressie van de BETT 2010 

Tussen al deze stands, duizenden bezoekers, een “wall of sound” van bezoekers en presentatoren loop ik elk jaar rond, samen met collega’s van SURFdiensten en APS IT-diensten. We kijken naar nieuwe producten en naar wat de leveranciers, die wij al aanbieden, voor nieuwe toepassingen te bieden hebben. Het is een feit dat het Engelstalig onderwijs een stuk groter is dan het Nederlands onderwijs. Nieuwe producten komen dan ook vaak eerder in het Engels beschikbaar. De BETT geeft op dit gebied een goed beeld.

Naast rondlopen hebben wij afspraken met leveranciers. Heel veel afspraken. Zoals eerder gezegd, we hebben hier te maken met “the largest education technology exhibition in the world”. Ook de leveranciers zien dat. De meeste van deze partijen zijn Amerikaanse bedrijven. Hun bazen of educatiemanagers komen niet zo snel hun eigen land uit. Eén keer per jaar vliegen ze echter massaal naar dezelfde plek, de BETT. Wij maken hier gebruik van door tijdens de BETT drie dagen lang afspraken met deze mensen te maken. Vaak inhoudelijk, maar misschien nog wel vaker puur als relatiemanagement. Drie avonden hebben we recepties en diners met leveranciers, drie dagen wordt er gelunched. Vorig jaar hadden we samen met SURFdiensten en APS IT-diensten ongeveer 23 afspraken in 3 dagen. Dit jaar zal het niet veel minder zijn.

Steeds lichten we de specifieke Nederlandse situatie weer toe. Waarom zijn wij zo uniek, waarom vinden wij dat de prijs toch echt omlaag kan en waarom moeten we nu toch echt eindelijk eens aan de slag. Telkens zetten we ons beste been voor en zorgen we dat we overal prominent aanwezig zijn, maar ook dat we vooral als hele gezellige mensen gezien worden. Want geloof me, als het puntje bij paaltje komt dan moet men het ons ook gunnen. En gunnen heeft vaak weinig met omzet, kosten of winst te maken. Op de BETT ben ik dus altijd veel bezig met de gunfactor van ICT in het Nederlandse onderwijs naar een (nog 🙂 ) hoger niveau te brengen.

Dit jaar heb ik drie lunches en ga ik drie keer uit eten, maar ach, eten moet je toch. Daaromheen heb ik nog zo’n 4 afspraken en de dag voor de BETT ben ik door Apple uitgenodigd om hun visie te horen over “trends in education, opportunities and challenges”. Kortom, het is weer een aardig druk bezette week. Wel een week waar ik, door alle nieuwe ontwikkelingen op ICT gebied, jaarlijkse ontmoetingen met Amerikaanse leveranciers, elkaar weer even zien en bijpraten, erg veel energie en inspiratie uithaal.

Kortom, ik heb er weer zin in om morgen het vliegtuig in te stappen richting Londen!

Oud en Nieuw

Al jaren vieren wij Oud en Nieuw op de dezelfde manier. Met een vaste harde kern komen we in de loop van de dag bij elkaar, de laatste jaren altijd op dezelfde plek in Laren (Gld). Kinderen worden meegesleept en als iedereen er is zijn we met 13 mensen bij elkaar. Het recept is steeds hetzelfde. Op oudejaarsdag gaan we rond drie uur wandelen in de bossen rondom Laren, we zoeken wat reeën, wandelen even langs de “dikke boom” (http://bit.ly/grKsjX) en luisteren naar de knallen van het carbid schieten. Rozig stappen we vervolgens rond 5 uur een immense woonkeuken in waar we pas om 2 over twaalf weer uitkomen om buiten met vuurwerk te spelen.

Kinderen en volwassenen bij elkaar in één ruimte, niemand die zich verveelt. Dan zal de Top 2000 wel op de achtergrond aanstaan, of de oudejaarsconference? Er zal wel veel met telefoons/iPad’s gespeeld worden? Ik hoor het al denken 🙂

Nee, helemaal niet. Althans niet door de volwassenen. Elk jaar valt het me weer op dat er één dag in het jaar is dat ik weinig denk aan e-mail, Twitter, “wat is er in de wereld gebeurd”… Op deze dag staan we met zijn allen in de keuken, rondom een enorm kookeiland, te praten. Ouderwets, analoog communiceren. Natuurlijk praten we over iPad’s, Sonos, Mac vs PC. Maar ook veel over werk, ouders, kinderen, huizen, vakanties, dromen. Kortom, over het leven. Zonder tussendoor even snel mail, twitter, nu.nl, teletekst of wat dan ook te checken. Eén dag in het jaar kan dat kennelijk, al die andere dagen zit ik volledig vast aan mijn iPhone, iPad, radio/televisie.

Wat hierbij wel helpt is dat ik erin geslaagd was mijn hele Postvak IN leeg te krijgen op de laatste dag van het jaar. Dat geeft enorm veel rust. Een andere belangrijke ontwikkeling is dat de iPad’s en iPhone’s geclaimd worden door de kinderen. De verslaving wordt volledig aan hun doorgegeven en Angry Birds, Cut the Rope maar gelukkig ook woordjes leren en tekenen wordt achteloos door hun gedaan.

Conclusie? De laatste dag van het jaar geeft kennelijk enorme rust, die dag is de dag van het loslaten. Om vervolgens natuurlijk met zijn allen keihard het nieuwe jaar in te knallen en weer net zo gestrest verder te gaan. Dankzij mijn iPhone wekker ben ik wel uitgeslapen aan het nieuwe jaar begonnen, helaas ook vol stress en haast…

Mensen, een gelukkig 2011 allemaal!