Jan 26 2011

iPhone spellingssuggestie, what the duck…

Vorige week wilde ik een Twitter bericht de wereld in slingeren over de Cloud die wel of niet schaalbaar was. Vlak voordat ik op verzenden drukte keek ik gelukkig nog even naar het bericht, om tot mijn grote schrik te constateren dat mijn iPhone een andere invulling aan het begrip schaalbaar gaf dan ik bedoelde.

Sindsdien knaagt de spellingscontrole van de iPhone (of is het die van Apple???) nog meer aan mij dan voorheen. De één beweert dat je iPhone woorden kiest die je zelf vaak gebruikt, anderen zeggen dat de iPhone dit zelf bepaalt. Hoe je het ook wendt of keert, het is een bijzonder fenomeen dat velen van ons bezig houdt. Ook blijkt dat er wel eens foute suggesties worden gegeven, Apple zelf trapt hier ook wel eens in, zie de spelling van “Categories”.

Mijn meest gemaakte “fout” is de egocentrische “ik”, terwijl ik “ok” bedoel. Erg onhandig aangezien ik veel mail en sms vaak kort beantwoord met ok.

Sinds een week ben ik dus hiermee bezig. Niet dat het me niet al langer stoort, eind vorig jaar verzond ik namelijk nog onderstaande tweet.

De tip is natuurlijk een leuke, maar veel te omslachtig…

De afgelopen week ben ik eens rond gaan zoeken op internet naar meer mensen met dit probleem.

Je komt vervolgens op een aantal plekken terecht waar dit probleem besproken wordt, zo heb je bijvoorbeeld de website http://damnyouautocorrect.com/, er staat ook hier en daar een filmpje op youtube waarvan ik jullie de onderstaande niet wil weerhouden.

Kortom, het houdt meer mensen bezig en niemand heeft echt de oplossing. Voor mij start er vanaf nu in ieder geval een zoektocht naar de meest hilarische missers, want stel je toch voor dat ik daadwerkelijk had getweet dat de Cloud “schaamhaar” is…

Mocht je nog een mooie woordsuggestie tegenkomen, meld het dan gerust via een opmerking hieronder.

P.S. Apple en Google, zijn dat nou vrienden of niet???

Jan 20 2011

To volg, or not to volg…

Sinds een paar weken maak ik gebruik van TwUnfollow. Een simpel Twitter tool voor mensen die nieuwsgierig en licht masochistisch zijn. TwUnfollow geeft namelijk updates van mensen die gestopt zijn met jou volgen. Wat mij opvalt is dat er een heleboel mensen en bedrijven zijn die Twitter echt beschouwen als een medium waar je elkaar wederzijds volgt. “Volg jij mij niet terug, dan stop ik met volgen van jou…” Wat mensen daarmee eigenlijk bedoelen te zeggen is dat zij absoluut niet geïnteresseerd zijn in wat ik heb te melden, maar dat ze vooral bezig zijn met hun aantal followers omhoog brengen. Want als je veel volgers hebt dan ben je gaaf???

TwUnfollow laat ook zien dat de meeste mensen mij zo’n 3 dagen de kans geven om hun terug te volgen. Doe ik dat niet dan ben ik opeens niet meer interessant.

In mijn naïviteit dacht ik altijd dat Twitter wel degelijk geven en nemen is, maar niet perse volgen en terugvolgen. Met geven en nemen bedoel ik dat ik moeite heb met mensen of account die alleen maar “zenden”. Om dat te kunnen veroorloven moet je wel heel erg interessant zijn. Interactie is wat Twitter mooi maakt en ook het kunnen kijken naar interactie tussen anderen. Als iemand alleen maar zendt dan haak ik snel af. Kortom, zoals ik erin sta hoef ik dus niet altijd terug te volgen. Meningen en interesses verschillen nou eenmaal. Iemand kan mijn getweet interessant vinden, ik hoef daarmee niet meteen in die ander geïnteresseerd te zijn.

Nee, als je wil gaan volgen en terugvolgen dan moet je bij LinkedIn of Facebook zijn. Iemand doet een verzoek om vrienden te worden, na toestemming kan je elkaars contacten zien. LinkedIn is voor mij een puur zakelijke tool, wat ik hoofdzakelijk gebruik om te gluren naar contacten van anderen. Om het maar eerlijk te zeggen: Als je iemands vrienden kent dan kan je de persoon zelf wat beter plaatsen. Ik ben zelf redelijk passief bezig met LinkedIn, maar ben me er wel van bewust dat er door veel personen naar gekeken wordt. Lang geleden heb ik dus al besloten LinkedIn puur zakelijk te houden. Daarnaast heb ik voor mijzelf de regel dat ik mijn contacten toch zeker een beetje wil kennen voordat ik hun toelaat in mijn netwerk. Mijn verbazing is dan ook keer op keer groot als ik, na een afspraak van een half uur met iemand, binnen 5 minuten een LinkedIn mail ontvang. “Join my network on LinkedIn”. Tijdens het wandelen naar de auto zijn sommige personen kennelijk al bezig met LinkedIn. Hun doel is volgens mij een vergelijkbaar doel als de Twitter ontvolgers. Hoe meer contacten ik heb op LinkedIn, des te interessanter lijk ik. En dat terwijl ik altijd, zodra ik zie dat iemand 500+ contacten heeft, denk dat je toch nooit al die mensen echt kan kennen…

Al met al merk ik dat er een grote groep mensen is waarvoor al deze “sociale” media uiteindelijk slechts een heel oppervlakkig tool is. Veel mensen benaderen het vanuit de gedachte van het scoren van contacten, terwijl het juist een waanzinnig tool kan zijn om echte contacten op te doen. Met name Twitter geeft je de kans om mensen, die je misschien wel helemaal nooit gaat ontmoeten, echt te leren kennen. Wat is er nou mooier dan dat, wèl informatie delen of grappen maken maar niet moeten nadenken over borrelhappen en drankvoorraad. Al die personen of bedrijven met een andere insteek verwijs ik naar een briljante recensie op recensiekoning.nl. Zij geven hier erg mooi weer hoe goed bedoeld, heel oppervlakkig kan zijn…

Jan 14 2011

The WoW starts now

Een paar jaar geleden verraste Microsoft ons met deze slogan rondom de introductie van Windows Vista. Een achteraf gezien verkeerde keuze, die door hun gelukkig meer dan goed gemaakt is met de introductie van Windows7. Een paar jaar daarvoor hadden we ook al een keer een andere mooie oneliner gehoord toen Jos Staatsen (kent u hem nog ?)  zei: “We gaan iets nieuws doen…” Nieuw was Sport7 zeker, de 7 was in dit geval echter geen garantie voor succes.

Lopend over de BETT moest ik opeens aan deze beide slogans denken. Al jaren kom ik hier en al jaren heb ik het idee dat ik steeds weer naar dezelfde dingen kijk. Dit jaar zie ik opeens een verschuiving. De evolutie van de smartboards en touchscreens zorgt ervoor dat er echt veranderingen plaats kunnen gaan vinden. Alles wordt opeens multi-touch, wat niets meer betekent dat dat je met meerdere (kinder) handen tegelijk op het scherm/board bezig kan zijn. Mijn kinderen spelen op de iPad al een spel waarin ze tegen elkaar kunnen sleeën. Meerdere handen op de iPad en alles werkt. De mogelijkheden die ik zie in de klas zijn eindeloos. Eindelijk krijg je de kans om echt interactief aan de slag te gaan. “Kom maar bij het bord staan en leef je uit!”

Wij, als softwarelicentie partij, zien dat softwareleveranciers hier ook massaal op inspelen. Er komen meer en meer leuke programma’s waarmee je, zowel op je eigen touch/tablet pc als op een smartboard, lekker creatief bezig kan zijn. Het mooie is dat al deze programma’s vooral bezig zijn met beelden. Het ziet er vreselijk intuïtief uit, waardoor taalbarrières helemaal weg vallen. Waar het voor de Nederlandse markt, zeker in het Primair-en Voortgezet Onderwijs, altijd een vereist was dat software gelokaliseerd was, is dit probleem met de nieuwe programma’s wat mij betreft van tafel. Als ik zie hoe mijn 4-jarige dochter met de iPad speelt dan is zij het levend bewijs dat taal voor haar geen issue is. De plaatjes zeggen genoeg, zij vindt zelf haar weg en leert ondertussen ook nog heel erg veel.

The WoW starts now dacht ik dus opeens toen ik over de BETT liep. We gaan echt stappen maken. Tegelijkertijd hoopte ik meteen dat onderwijzend Nederland denkt: “We gaan iets nieuws doen!” Zodra dat gebeurt ben ik ervan overtuigd dat er een wereld vol creativiteit in de klas open gaat.

Jan 9 2011

BETT 2011, druk maar boordevol energie

Al jaren ga ik in januari naar de BETT, www.bettshow.com, in Londen. De BETT noemt zichzelf “the largest education technology exhibition in the world” en daar zouden ze best wel eens gelijk in kunnen hebben. Voor SLBdiensten en Slim is het een belangrijke, terugkerende week.

In de oude hallen van Olympia (kijk hier voor een stukje geschiedenis http://bit.ly/gHRJLh) wordt de bezoeker van de BETT een aantal dagen overladen door een enorm geweld van leveranciers die uit alle macht proberen de aandacht van de voorbijganger te trekken. Persoonlijk vind ik dat er iets teveel over de producten wordt gepresenteerd en te weinig over de praktische toepassing in de klas. Gelukkig zijn er ook leveranciers voor wie dit helemaal niet geldt. Twee grote hallen, vol met enorme stands, prachtig om te zien. Daarnaast hebben beide hallen een galerij op de eerste verdieping. Hier staan veelal kleine leveranciers met de meest innovatieve producten. Wil je inspiratie op doen loop hier dan dus zeker even langs. Kijk hier voor een impressie van de BETT 2010 

Tussen al deze stands, duizenden bezoekers, een “wall of sound” van bezoekers en presentatoren loop ik elk jaar rond, samen met collega’s van SURFdiensten en APS IT-diensten. We kijken naar nieuwe producten en naar wat de leveranciers, die wij al aanbieden, voor nieuwe toepassingen te bieden hebben. Het is een feit dat het Engelstalig onderwijs een stuk groter is dan het Nederlands onderwijs. Nieuwe producten komen dan ook vaak eerder in het Engels beschikbaar. De BETT geeft op dit gebied een goed beeld.

Naast rondlopen hebben wij afspraken met leveranciers. Heel veel afspraken. Zoals eerder gezegd, we hebben hier te maken met “the largest education technology exhibition in the world”. Ook de leveranciers zien dat. De meeste van deze partijen zijn Amerikaanse bedrijven. Hun bazen of educatiemanagers komen niet zo snel hun eigen land uit. Eén keer per jaar vliegen ze echter massaal naar dezelfde plek, de BETT. Wij maken hier gebruik van door tijdens de BETT drie dagen lang afspraken met deze mensen te maken. Vaak inhoudelijk, maar misschien nog wel vaker puur als relatiemanagement. Drie avonden hebben we recepties en diners met leveranciers, drie dagen wordt er gelunched. Vorig jaar hadden we samen met SURFdiensten en APS IT-diensten ongeveer 23 afspraken in 3 dagen. Dit jaar zal het niet veel minder zijn.

Steeds lichten we de specifieke Nederlandse situatie weer toe. Waarom zijn wij zo uniek, waarom vinden wij dat de prijs toch echt omlaag kan en waarom moeten we nu toch echt eindelijk eens aan de slag. Telkens zetten we ons beste been voor en zorgen we dat we overal prominent aanwezig zijn, maar ook dat we vooral als hele gezellige mensen gezien worden. Want geloof me, als het puntje bij paaltje komt dan moet men het ons ook gunnen. En gunnen heeft vaak weinig met omzet, kosten of winst te maken. Op de BETT ben ik dus altijd veel bezig met de gunfactor van ICT in het Nederlandse onderwijs naar een (nog 🙂 ) hoger niveau te brengen.

Dit jaar heb ik drie lunches en ga ik drie keer uit eten, maar ach, eten moet je toch. Daaromheen heb ik nog zo’n 4 afspraken en de dag voor de BETT ben ik door Apple uitgenodigd om hun visie te horen over “trends in education, opportunities and challenges”. Kortom, het is weer een aardig druk bezette week. Wel een week waar ik, door alle nieuwe ontwikkelingen op ICT gebied, jaarlijkse ontmoetingen met Amerikaanse leveranciers, elkaar weer even zien en bijpraten, erg veel energie en inspiratie uithaal.

Kortom, ik heb er weer zin in om morgen het vliegtuig in te stappen richting Londen!

Jan 3 2011

Oud en Nieuw

Al jaren vieren wij Oud en Nieuw op de dezelfde manier. Met een vaste harde kern komen we in de loop van de dag bij elkaar, de laatste jaren altijd op dezelfde plek in Laren (Gld). Kinderen worden meegesleept en als iedereen er is zijn we met 13 mensen bij elkaar. Het recept is steeds hetzelfde. Op oudejaarsdag gaan we rond drie uur wandelen in de bossen rondom Laren, we zoeken wat reeën, wandelen even langs de “dikke boom” (http://bit.ly/grKsjX) en luisteren naar de knallen van het carbid schieten. Rozig stappen we vervolgens rond 5 uur een immense woonkeuken in waar we pas om 2 over twaalf weer uitkomen om buiten met vuurwerk te spelen.

Kinderen en volwassenen bij elkaar in één ruimte, niemand die zich verveelt. Dan zal de Top 2000 wel op de achtergrond aanstaan, of de oudejaarsconference? Er zal wel veel met telefoons/iPad’s gespeeld worden? Ik hoor het al denken 🙂

Nee, helemaal niet. Althans niet door de volwassenen. Elk jaar valt het me weer op dat er één dag in het jaar is dat ik weinig denk aan e-mail, Twitter, “wat is er in de wereld gebeurd”… Op deze dag staan we met zijn allen in de keuken, rondom een enorm kookeiland, te praten. Ouderwets, analoog communiceren. Natuurlijk praten we over iPad’s, Sonos, Mac vs PC. Maar ook veel over werk, ouders, kinderen, huizen, vakanties, dromen. Kortom, over het leven. Zonder tussendoor even snel mail, twitter, nu.nl, teletekst of wat dan ook te checken. Eén dag in het jaar kan dat kennelijk, al die andere dagen zit ik volledig vast aan mijn iPhone, iPad, radio/televisie.

Wat hierbij wel helpt is dat ik erin geslaagd was mijn hele Postvak IN leeg te krijgen op de laatste dag van het jaar. Dat geeft enorm veel rust. Een andere belangrijke ontwikkeling is dat de iPad’s en iPhone’s geclaimd worden door de kinderen. De verslaving wordt volledig aan hun doorgegeven en Angry Birds, Cut the Rope maar gelukkig ook woordjes leren en tekenen wordt achteloos door hun gedaan.

Conclusie? De laatste dag van het jaar geeft kennelijk enorme rust, die dag is de dag van het loslaten. Om vervolgens natuurlijk met zijn allen keihard het nieuwe jaar in te knallen en weer net zo gestrest verder te gaan. Dankzij mijn iPhone wekker ben ik wel uitgeslapen aan het nieuwe jaar begonnen, helaas ook vol stress en haast…

Mensen, een gelukkig 2011 allemaal!

Dec 28 2010

Dus…

Tja, daar gaan we dan. Na maanden wikken en wegen, twijfelen en verder wikken is het dan echt zo ver. Ik ben een blog gestart.

De eerste vraag is dan natuurlijk: waarom? Geen idee… Ik denk, zoals zovelen, dat ik af en toe iets te melden heb. Ik heb mezelf dan ook nog eens wijsgemaakt dat er mensen zijn die dat gaan lezen. Kansloos natuurlijk, maar vooralsnog leef ik graag in mijn eigen droomwereld.

Waar ga ik dan over bloggen? Ook hier ben ik nog niet uit. Toen ik begon met Twitter had ik moeite om privé en werk te scheiden. Na anderhalf jaar heb ik daar geen moeite meer mee. Wel ben ik van mening ben dat je, wil je gelezen blijven, een enkele keer iets relevants moet melden. Aangezien, in mijn ogen, alles wat ik doe relevant is (waarom zou ik het anders doen…) kan het dus zomaar gebeuren dat ik hier over werk, sport, onderwijs of kinderen ga bloggen.

Wanneer ga ik bloggen. Geen idee. Ik moet maar eens kijken waar dit toe gaat leiden. Twitter begon voorzichtig, had een piek, kwam tot rust en piekt af en toe weer. Dit misschien ook, we zullen het zien. Al besef ik dat dit absoluut iets anders is dan 140 tekens de wereld in slingeren.

Voor nu heet ik mezelf in ieder geval welkom als blogger. Eén blog is geen blog, denk ik altijd maar. Vanaf de volgende mogen anderen mij ook blogger noemen.

By Charles Stork • Posted in Waarom
2